Archive for Επικαιρότητα

Μενίδι: Η χαβούζα που έχει ανάγκη ο σύγχρονος λαμπερός κόσμος των μεγαλουπόλεων

Συλλυπούμαστε, καταρχάς, την οικογένεια του αδικοχαμένου παιδιού. Όλο το Μενίδι γνωρίζει, πλέον, για τον θάνατο του 11χρονου Μάριου από πυροβολισμούς στον αέρα. Ένα γεγονός που μόνο θλίψη προκαλεί, ένα ατύχημα το οποίο πυροδότησε την έκφραση ετούτης της συσσωρευμένης οργής πλήθους πολιτών όσον αφορά τις άθλιες κι ομολογουμένως επικίνδυνες συνθήκες που ζούμε. Έτσι, την τελευταία εβδομάδα έχουμε καθημερινές σχεδόν κινητοποιήσεις σχετικά με το ζήτημα.

Τον δίκαιο αυτό αγώνα ενάντια στην υποβάθμιση της περιοχής και των ζωών μας προσπαθούν να καπελώσουν ακροδεξιά στοιχεία καθώς και η δημοτική αρχή, οι οποίοι, αναζωπυρώνοντας τις διαφορές μεταξύ των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων της περιοχής, προσπαθούν να προσηλυτίσουν τους αγανακτισμένους κατοίκους για να επωφεληθούν πολιτικά. Έχει, λοιπόν, μεγάλη αξία να προσδιορίσουμε καλά τι ζητάμε ώστε να πλήξουμε τους πραγματικούς ενόχους χωρίς, όμως, να υπηρετούμε τα επικίνδυνα πολιτικά σχέδια τρίτων.

Πρώτον, είναι απολύτως απαραίτητο να εναντιωθούμε στους εμπόρους ναρκωτικών και σε κάθε άλλη μαφία, είτε αυτή διακινεί  όπλα, γυναίκες, τσιγάρα ή οτιδήποτε άλλο και να πολεμήσουμε για την εξάλειψή της. Σε αυτόν τον αγώνα, ωστόσο, γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε απέναντί μας κάποια ειδική ομάδα με τα ιδιαίτερα πολιτισμικά ή φυλετικά χαρακτηριστικά της (όπως πχ οι τσιγγάνοι, οι οποίοι στην πλειονότητά τους δεν είναι μαφιόζοι), αλλά τον οποιονδήποτε επιδίδεται σε αντικοινωνικές εγκληματικές δραστηριότητες, Έλληνα ή αλλοδαπό, Τσιγγάνο ή όχι.

Δεύτερον, η ανάγκη για την ασφάλειά μας και την ασφάλεια των παιδιών μας είναι λογική και κατανοητή. Ωστόσο, την ανάγκη αυτή δεν πρόκειται να την ικανοποιήσει η αύξηση της αστυνόμευσης. Αυτό το υποστηρίζουμε διότι στην περιοχή μας υπάρχουν ήδη αρκετοί αστυνομικοί, (πρόπερσι ήρθαν και ειδικές μονάδες ΟΠΚΕ), οι οποίοι δεν αντιπαρατίθενται με τις μαφίες, εφόσον δεν έχουν τέτοιες εντολές, παρά μόνο προσάγουν, χωρίς λόγο τις περισσότερες φορές, τα θύματα αυτής της υπόθεσης, τους τοξικομανείς. Πού και πού, για να δικαιολογούν την παρουσία τους, συλλαμβάνουν και κάποιους μικροεμπόρους ναρκωτικών, τους οποίους αφήνει μετά η «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη. Οι μαφίες και, κυρίως, τα κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών και όπλων είναι στενά συνδεδεμένα, μέσω πελατειακών σχέσεων, με τους επικεφαλείς της αστυνομίας, υψηλόβαθμα κρατικά στελέχη και μεγάλους οικονομικούς παράγοντες: εναντίον αυτών πρέπει να στραφεί η οργή μας κι όχι εναντίον του κάθε αδύναμου τσιγγάνου ή χρήστη.

Στο σημείο αυτό αξίζει να πούμε δυο λόγια παραπάνω. Αφενός, η σχέση κράτους και μεγάλων οικονομικών συμφερόντων με το οργανωμένο έγκλημα δεν είναι τυχαία. Η μακροχρόνια κρίση του οικονομικού συστήματος έχει οδηγήσει πολύ κόσμο στην ανεργία, την εξαθλίωση, την κατάθλιψη και την απόγνωση. Στο πλαίσιο αυτό, συνεπώς, η ευρεία διακίνηση ναρκωτικών δεν είναι παρά επιθυμητή από το κράτος, το οποίο θέλει τον κόσμο αυτό υπνωτισμένο και να μην αντιδρά. Γι’ αυτό ανέχεται και στηρίζει τόσα χρόνια τις μαφίες. Επιπλέον, εκείνοι που εισάγουν τα ναρκωτικά στη χώρα και αποκομίζουν τεράστια κέρδη από αυτές τις δήθεν παράνομες δραστηριότητες είναι πάμπλουτοι εφοπλιστές, όπως ο Μαρινάκης κι ο Μελισσανίδης, τους οποίους κανείς δεν στοχοποιεί ούτε τιμωρεί. Αντιθέτως κυκλοφορούν ελεύθεροι, αγοράζουν κανάλια και παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική ζωή.

Αφετέρου, ούτε η επιλογή λαϊκών περιοχών όπως το Μενίδι ως σημεία διακίνησης είναι τυχαία, αλλά συνειδητή και σχεδιασμένη. Αποτελούμε τη χωματερή που έχει ανάγκη ο σύγχρονος λαμπερός πολιτισμός των μεγαλουπόλεων για να προμηθεύεται φτηνά εργατικά χέρια και να πετά τα παραπροϊόντα του: τα ναρκωτικά, τα εργοστάσια διαχείρισης των σκουπιδιών του και την παραβατικότητα που γεννά η ανέχεια των μαζών…

Γνωρίζοντας λοιπόν τα παραπάνω, η μόνη επιλογή που μας απομένει είναι η συνέχιση και η εντατικοποίση των αγώνων μας ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές και τα οικονομικά συμφέροντα που θέλουν τις περιοχές μας υποβαθμισμένες. Ενάντια στους ναρκέμπορους, τις μαφίες, τα αφεντικά και το κράτος τους. Απαιτούμε αναβάθμιση των ζωών μας όχι με παραπάνω αστυνόμευση, αλλά με δημιουργία νοσοκομείων, δομών εξειδικευμένης περίθαλψης των τοξικομανών, σχολείων, παιδικών σταθμών, πάρκων και βελτίωση των μεταφορών, ώστε αυτά τα κοινωνικά αγαθά να είναι προσιτά σε όλες τις πληθυσμιακές ομάδες με τις όποιες ιδιαιτερότητές τους.

 

Όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή,

αυτό έχει ανάγκη το Μενίδι.

 

Για να μην θρηνήσουν άλλες οικογένειες τα αδικοχαμένα παιδιά τους…

 

Μενίδι Η χαβούζα που έχει ανάγκη ο σύγχρονος

Τα εργατικά συμφέροντα μπροστά! Απαιτούμε τον πλούτο που παράγουμε!

Τα εργατικά συμφέροντα μπροστά!Απαιτούμε τον πλούτο που παράγουμε!

Ο κόσμος του μόχθου και της εργασίας είναι που κάθε μέρα
παράγει έναν τεράστιο πλούτο και δεν καρπώνεται παρά μόνο
ψίχουλα. Το κεφάλαιο τον κλέβει μέσα από τα χέρια μας,
απαιτώντας ταυτόχρονα την πλήρη υποταγή στις ορέξεις του.
Έτσι, σήμερα βιώνουμε μια αντεργατική λαίλαπα δίχως τέλος, η
οποία περιλαμβάνει κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μισθούς
πείνας, μαύρη κι ανασφάλιστη εργασία, απολύσεις, ανεργία και
φοροληστεία.

 

 

 

 

 

 

Κόντρα σε όλα αυτά έρχεται το μήνυμα της εργατικής
πρωτομαγιάς να μας δείξει πως ο μόνος δρόμος για να
ανατρέψουμε την βαρβαρότητα που ζούμε είναι οι ανυποχώρητοι
και ταξικοί αγώνες. Τιμάμε τους χιλιάδες εργάτες από το Σικάγο
το 1886 έως τη Θεσσαλονίκη το 1936, που πάλεψαν,
πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν για την κατάκτηση του 8ωρου,
την κοινωνική ασφάλιση και για εργατικά δικαιώματα. Τιμάμε
τους 200 εκτελεσμένους αγωνιστές στην Καισαριανή την
πρωτομαγιά του 1944 από τους ναζί και τους χιλιάδες απεργούς
μέχρι τις μέρες μας, οργανώνοντας και δυναμώνοντας την πάλη
μας για να πάνε τα πράγματα αλλιώς.

Εμείς, στο «Αντίβαρο» παλεύουμε οι εργαζόμενοι να
πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους και να οργανωθούν στα
σωματεία σε κάθε χώρο δουλειάς. Κόντρα στις ξεπουλημένες
συνδικαλιστικές ηγεσίες, να κάνουν δική τους υπόθεση τον αγώνα
για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, για ασφάλιση, αύξηση
μισθών και δικαιώματα. Ταυτόχρονα, παλεύουμε όλοι να
οργανωθούμε στις γειτονιές μας! Φτιάχνουμε εστίες αλληλεγγύης
κι αντίστασης, διεκδικούμε ζωή αξιοβίωτη και τον κόσμο που μας
ανήκει!

Όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση 1η Μάη 11:00 στο Μουσείο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πρωτομαγιά 2017 Αντίβαρο.pdf

 

Εργατικά ατυχήματα ή εγκλήματα της εργοδοσίας;

Εργατικά ατυχήματα ή εγκλήματα της εργοδοσίας;

 

Μπορεί να έχουν περάσει πάνω από τρεις αιώνες από τη βιομηχανική επανάσταση, όπου οι εργάτες πέθαιναν μαζικά στις φάμπρικες για ένα κομμάτι ψωμί κι όλοι να θεωρούμε πως οι συνθήκες εργασίας έχουν βελτιωθεί αισθητά. Μπορεί η τηλεόραση να διαδίδει την εικόνα του παραδείσου του νεοφιλελευθερισμού με τύπους με σακάκια και γραβάτες που δουλεύουν σε πολυτελή γραφεία μεγάλων επιχειρήσεων, με νέες, όμορφες γραμματείς  και με ευδιάθετους καλοντυμένους εργάτες που έχουν καλές σχέσεις με τα αφεντικά και δουλεύουν ευτυχισμένοι στις αποθήκες. Μπορεί, τελικά, καθημερινά να αποσιωπούνται εκατοντάδες φαινόμενα εκμετάλλευσης, εργοδοτικής αυθαιρεσίας κι αθλιότητας των εργασιακών συνθηκών και να φαίνεται πως η ποιότητα τους συνεχώς εκσυγχρονίζεται κι αναβαθμίζεται. Υπάρχει, όμως, κάτι που δεν γίνεται πλέον να μένει κρυφό κι είναι ντροπή να μη μας ενδιαφέρει. Είναι οι θάνατοι που συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά στα άθλια εργασιακά περιβάλλοντα και της χώρας μας (περίπου 5.500 εργατικά ατυχήματα το χρόνο από τα οποία τα 65 είναι θανατηφόρα, με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ) .

Με αφορμή την οικονομική κρίση που βαθαίνει κι εξαπλώνεται, μικροί και μεγάλοι εργοδότες  έχουν εντείνει τα τελευταία χρόνια την ολομέτωπη επίθεση κατά των εργαζομένων με σκοπό τη διατήρηση ή την αύξηση της κερδοφορίας τους. Αυτή η επίθεση γίνεται σε δύο επίπεδα. Αφενός στο θεσμικό, καθώς οι εκάστοτε κυβερνήσεις με την αρωγή των διεθνών οργάνων της αστικής τάξης (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) περνούν στο πλαίσιο των μνημονίων εκατοντάδες αντεργατικά νομοσχέδια, μειώνοντας μισθούς, συντάξεις, αυξάνοντας την φορολογία εις βάρος των ασθενέστερων κι απαλλάσσοντας τους πλουσιότερους… Αφετέρου στο καθημερινό περιβάλλον εργασίας, όπου τα αφεντικά προσπαθούν να γλιτώσουν  όσο περισσότερα έξοδα μπορούν, περικόπτοντας από τα ζωτικά μέτρα ασφαλείας, από την απαραίτητη εκπαίδευση των εργαζομένων κι εξωθώντας τους σε μάυρη κι ανασφάλιστη εργασία.Παράλληλα, εντατικοποιούν τις συνθήκες δουλειάς με περικοπή των  διαλειμμάτων, με φωνές και πίεση στους εργαζομένους υπό την απειλή της απόλυσης και με απλήρωτες υπερωρίες.

Αυτή η επίθεση δεν οδηγεί μόνο σε μιζέρια, ανέχεια κι εξαθλίωση των εργαζομένων, αλλά πολλές φορές και στον ίδιο τον θάνατο ή το βαρύ τραυματισμό τους. Νεκρά κορμιά σε εργασιακές γαλέρες καταγράφονται, απλώς, σαν νούμερα σε στατιστικούς πίνακες που δεν μαθαίνουμε ποτέ. Ελάχιστα περιστατικά βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας και προκαλούν μια βιαστική φρίκη σ’ όλα τα βολεμένα αυτιά σαν κεραυνός εν αιθρία. Υπογραμμίζονται, εδώ, κάποια τέτοια περιστατίκα.

 

  • Θάνατος 42χρονης λογίστριας στην αλυσίδα ταχυφαγείων Everest (1/12/16)
  • Θάνατος 50χρονου οδηγού φορτηγού σε ορυχείο της ΔΕΗ στην Πτολεμαίδα (4/12/16)
  • Θάνατος εργαζόμενου στην καθαριότητα του δήμου Μεγάρων (26/1/17)
  • Θάνατος 30χρονου οικοδόμου στα έργα της Ολυμπίας Οδού (7/2/17)
  • Θάνατος του 22χρονου διανομέα στην αλυσίδα Mikel (2/3/17)
  • Θάνατος εργάτη καθαριότητας στη νότια Κυνουρία (6/3/17)
  • Θάνατος 50χρονου χειριστή γερανού στο μετρό Θεσσαλονίκης (13/3/17)
  • Θάνατος 42χρονου εργάτη στην καθαριότητα στον Κολωνό (24/3/17)

 

Θα ανεχτούμε να συνεχιστεί αυτός ο μακάβριος κατάλογος, που κάποια μέρα μπορεί να περιέχει και το δικό μας όνομα;

 

Η απάντηση μας στις αυθαιρεσίες των αφεντικών και στις μεσαιωνικές εργασιακές συνθήκες μπορεί να είναι μόνο συλλογική. Οργανώσου στο χώρο δουλειάς σου, μην μένεις μόνος απέναντι στην εργοδοσία, διεκδίκησε την ασφάλεια στο χώρο εργασίας σου. Στο ΑΝΤΙΒΑΡΟ καταγράφουμε και αντιπαλεύουμε αυτές τις αυθαιρεσίες και σε καλούμε στην ομάδα εργατικών να μοιραστείς και να παλέψεις μαζί μας τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις στη δουλειά σου. Κάθε Πέμπτη μετά τις 7:30μμ, Βουλγαροκτόνου 18.